Μνήμη, μύθος και πραγματικότητα στον ποιητικό χάρτη της συλλογής
Η παρουσίαση της συλλογής «ΕΛΛΛΑΣ – Πικρά χαμόγελα» του Χαράλαμπου Χατζηνάκη έγινε το Σάββατο 13 Σεπτεμβρίου 2025 στο Δημοτικό Κινηματοθέατρο Αγίου Κηρύκου, με πρωτοβουλία του Συλλόγου Ικαριακών Μελετών.
Στην εκδήλωση μίλησαν η Ηρώ Τσαρνά, η Άννα Καλαλή και η Ηλέκτρα Ανδρεάδη, με παρουσία και του ίδιου του ποιητή.
Ακολουθεί η εισήγηση της Άννας Καλαλή:
«Φτηνές συνήθως οι γραμμές των οριζόντων, γι΄αυτό ξεπέφτουν οι ευχές υπέρ πλεόντων».
Έτσι γράφει ο Χαράλαμπος Χατζηνάκης στο ποίημά του στη σελίδα 33.
Διαβάζοντάς το, πήγε το μυαλό μου στις γραμμές των οριζόντων του Νίκου Καββαδία κι ύστερα πίσω πάλι, εδώ, στον Χαράλαμπο Χατζηνάκη, ναυτικοί και οι δύο, ασυρματιστές, μια κλωστή από αίμα ζεστό ενώνει την ποίησή τους, κάνω αυτήν την εικόνα.
Η ναυτοσύνη λοιπόν και οι γραμμές των οριζόντων, ένα ταξίδι,
-σαν ένα ταξίδι-
κάπως έτσι έφτασαν ως εμένα τα ποιήματα αυτής εδώ της συλλογής.
Ένα ταξίδι που στον πρόλογο του βιβλίου ξεκινάει από τον Όμηρο και στον επίλογο πιάνει λιμάνι στον Τζίμη Πανούση. Ενδιάμεσα ανοίγεται και απλώνεται ο χάρτης ενός τόπου παράξενου, ενός τόπου «ένδοξου και σακάτη μαζί» όπως λέει ο ποιητής.
Αυτός ο τόπος ο ένδοξος και ο σακάτης είναι η Ελλάς, η Ελλάς με τρία λάμδα όμως, η Ελλάδα με μιαν άλλη γεωγραφία, μια παράξενη γεωγραφία, που ο Χαράλαμπος Χατζηνάκης τη φτιάχνει έτσι που να χωρέσει μέσα της τον Αίαντα παρέα με τη Βίκυ Μοσχολιού, τον Σουρή παρέα με τον Αριστοφάνη, εθνάρχες, στρατάρχες, κατοχή και χούντα, μπάτσους και λαμόγια, ευρωπαϊκά κεκτημένα, αρχαίους θεούς και μύθους, πλοία της γραμμής, γερμανικά μπλόκα, λαιστρυγόνες, κύκλωπες και λωτοφάγους, τις Μυκήνες και τον Μακρυγιάννη, τον Βενιζέλο παρέα με τον Καποδίστρια, ήρωες του ‘21 να πολεμούν δίπλα δίπλα με τον Λεωνίδα.
Ο Χαράλαμπος Χατζηνάκης γράφει για την πατρίδα του και κουβεντιάζει μαζί της χαμογελώντας με πικρία. Νομίζω όμως πως είναι ένα χαμόγελο αυτό που πίσω του κρύβει μαζί και αγάπη μα και απέραντη τρυφερότητα:
«πάντα κάτι περιμένω που να ‘χει λύπη και χαρά μαζί» γράφει τόσο όμορφα.
Η ματιά του Χαράλαμπου Χατζηνάκη είναι λοξή και παράξενη, όπως είναι και η πατρίδα του. «Όμορφη και παράξενη πατρίδα ωσάν αυτήν που μου ‘λαχε δεν είδα» γράφει ο Οδυσσέας Ελύτης ο συνταξιδιώτης του. Ο Χαράλαμπος Χατζηνάκης θυμάται και γράφει για τον Οδυσσέα του Ομήρου, θυμάται τον Κανένα, γράφει τη δική του Οδύσσεια με φάρους, Ιθάκες-ομοιοκαταληξίες μα και δεκαπεντασύλλαβους.
Γράφοντας, ταξιδεύει όλη την περιπέτεια την ελληνική από τα αρχαία χρόνια ως το σήμερα,
Γράφοντας, παίζει και γελά,
Γράφοντας, θυμώνει και πικραίνεται.
Νομίζω πως πλάι του, πάνω στο βουλιαγμένο καράβι της Κίχλης, μαζί με τον Σεφέρη, τον Ελύτη και τον Καββαδία, είδα να τον συντροφεύουν ο Νίκος Γκάτσος και ο Μάρκος Βαμβακάρης.
—————-
Όλα ανοίγονται όταν επιστρέφουμε:
«στις ιστορίες τις παλιές κρυμμένη η αλήθεια, στη δεύτερη ανάγνωση» λέει ο Χαράλαμπος Χατζηνάκης στο ποίημα «μιας άλλης γης».
Από αυτήν «την άλλη γη», την Ελλάδα με τα 3 λάμδα, από αυτόν τον παράξενο τόπο που έφτιαξε ο Χαράλαμπος Χατζηνάκης γράφοντας τα ποιήματά του, κρατάω το ταξίδι, κρατάω τις εικόνες, κρατάω και αυτά τα λόγια του που με συμβουλεύουνε προστακτικά:
«την πατρίδα σου, μέσα στο δάκρυ των απλών ανθρώπων βάφτιζέ την».
