Νέα έκδοση: «Ο πλους μου εις Ίκαρον» του Κωνσταντίνου Μυριανθόπουλου
Το οδοιπορικό του 1908–1915 επιμελήθηκε ο Χρυσόστομος Φουντούλης και κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Χρονικό.
Κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Χρονικό το βιβλίο «Ο πλους μου εις Ίκαρον» του Κωνσταντίνου Μυριανθόπουλου, σε επιμέλεια Χρυσοστόμου Φουντούλη.
Το έργο παρουσιάζει την Ικαρία και τους Φούρνους μέσα από τις περιηγήσεις του συγγραφέα την περίοδο 1908–1915, με ιστορικές αναφορές και περιγραφές του τοπίου, προσώπων και τόπων.
Το βιβλίο «Ο πλους μου εις Ίκαρον» διατίθεται σε όλα τα βιβλιοπωλεία. Η διανομή του γίνεται από τις Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου στην Αθήνα και τον Στέργιο Μυτιληνού στην Ικαρία. Για πληροφορίες σχετικά με τα σημεία διάθεσης στο νησί, μπορείτε να απευθύνεστε στο τηλέφωνο 697 716 5469.
Ακούστε επίσης συνέντευξη που μας παραχώρησε ο Ηλίας Φουντούλης με αφορμή τη νέα αυτή έκδοση, φωτίζοντας το περιεχόμενο και την αξία του έργου.
Ένα βιβλίο που ενώνει τις περιηγήσεις του 1908 με τις μνήμες του σήμερα, προσφέροντας σπάνιες μαρτυρίες για την Ικαρία και τους Φούρνους.
Ως δείγμα του πλούτου που θα βρει ο αναγνώστης στις σελίδες του, παραθέτουμε δύο χαρακτηριστικά αποσπάσματα.
Το δεύτερο απόσπασμα, που θα βρείτε στις ακόλουθες γραμμές, επιλέχθηκε να δημοσιευθεί σήμερα, σε αυτή την παρουσίαση του πολύτιμου έργου, με την ευκαιρία της αυριανής εορτής στην Προεσπέρα.
Το 1908 ο συγγραφέας έφτασε στην Προεσπέρα και κατέγραψε τον μικρό οικισμό, το εκκλησάκι, τον παπα-Ανδρέα Καρούτσο, τις αμπελοκαλλιέργειες και τις ποικιλίες του κρασιού, αλλά και ένα μικρό ανάγλυφο με τρεις μορφές που υπήρχε πάνω από την πόρτα της εκκλησίας.
Περισσότερο από έναν αιώνα αργότερα, ο επιμελητής του βιβλίου, Χρυσόστομος Φουντούλης, επισκέφθηκε το ίδιο σημείο και διαπίστωσε πως τα τοπωνύμια που ανέφερε ο Μυριανθόπουλος (Βουνοί, Μονομιλάδα, Σελλάδα, Φαρακλή) διατηρούνται ακόμη ζωντανά. Το ανάγλυφο είχε μεταφερθεί στο Μουσείο του Κάμπου και σήμερα εκτίθεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ικαρίας στον Άγιο Κήρυκο, όπου ο ίδιος το αναγνώρισε και μάλιστα σε μια πολύ ιδιαίτερη για τον ίδιο θέση.
Καλή ανάγνωση:
Εσείς που προγραμματίζετε διακοπές στην Ικαρία για δείτε, σε παγκόσμια πρώτη ανάγνωση, τι έγραφε ο Μυριανθόπουλος για την Ικαρία:
[…] Κατὰ τὸν χειμῶνα, τὸ πᾶν ἐν ‘Ικάρῳ ὀμορφαίνει ἀγρίως.
Αἱ ἀστραπαί, αἱ βρονταὶ καὶ οἱ κεραυνοί, αἱ καταιγίδες καὶ αἱ ραγδαῖαι βροχαί, αἱ στοναχαὶ τῶν χαραδρῶν, ἡ βοὴ τῶν ἀνέμων καὶ οἱ συριγμοὶ τῶν δρυμώνων, τῶν καταρρακτῶν καὶ τῶν κυματοπλήγων ἀκτῶν, αἱ ἐρεβώδεις νύκτες προκαλοῦσι φρίκην καὶ τρόμον· πόλεμος τῶν στοιχείων τῆς φύσεως πρὸς ἄλληλα. ῾Η νῆσος, τρόπον τινά, ὡς ὑπὸ σφοδροτάτην σεισμικὴν δόνησιν διατελοῦσα, ὑφίσταται τοιαύτην ἀναστάτωσιν, ὠσεὶ πρόκειται νὰ καταποντισθῇ.
‘Αλλὰ κατὰ τὸ ἔαρ, ὁπότε ἡ φύσις ἀναθάλλει, ἡ ῎Ικαρος ἀπό τε
τῶν ὀρέων καὶ τῆς θαλάσσης ὁρωμένη, παριστᾶ θαυμασίαν εἰκόνα ποικίλων χρωμάτων, τερπνὴν ὄψιν τῶν δρυμώνων, τῶν χλοερῶν λειμώνων καὶ τῶν ἀνθηρῶν καὶ εὐωδῶν κήπων· ἐν μέσῳ δὲ τούτων ἀκούεται τὸ κελάρυσμα τῶν ὑδάτων καὶ τὸ κελάδημα τῶν ἀηδόνων.
Κατὰ δὲ τὸ θέρος, ἡ θαλασσία αὔρα, καὶ ἰδίᾳ τῶν δροσερῶν
ἐτησίων ἀνέμων (τὰ Μελτέμια) καὶ ἐν γένει τὸ εὔκρατον καὶ ὑγιεινὸν κλίμα μετὰ τῶν συμπαρομαρτούντων λοιπῶν ἀγαθῶν τῶν πέριξ τῶν οἴκων κήπων, καὶ τὰ ἰαματικὰ ὕδατα καθιστῶσι τὴν ῎Ικαρον ἰδανικὸν θέρετρον.
Σε άλλο σημείο του βιβλίου ο Κύπριος φιλόλογος και νομικός Κωνσταντίνος Ι. Μυριανθόπουλος γράφει:
Ἀπὸ τὸ ἡμερολόγιο περιοδείας του Κωνσταντίνου Ι, Μυριανθόπουλου στην Ἴκαρον
Εφέτες 110 χρόνια μετά πήγα στην Προεσπέρα, βρήκα το εκκλησάκι του Προδρόμου, κτισμένο το 1868, σοβατισμένο, ακριλικωμένο σωστή τούρτα. Βρήκα κάποιους συνομήλικους που τους εντυπωσίασα αναφέροντας τα τοπωνύμια, Βουνοί, Μονομιλάδα, Σελλάδα, Φαρακλή, εντυπωσιάστηκα και εγώ που τα ονόματα σώζονται!
Ρώτησα για το «μικρὸν ἄγαλμα ἐκ τριῶν προσώπων» Μου είπαν ότι πριν από πολλά χρόνια με την προτροπή του καθηγητή του γυμνασίου Αγίου Κηρύκου, Ιερεμία Κουτσογιάννη, το είχα καθηγητή γυμναστικής, το παρέδωσαν στο μουσείο του Κάμπου.
Σήμερα, πήγα στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ικαρίας στον Άγιο Κήρυκο, στο παλιό γυμνάσιο. Ο κύριος Γιάννης ήταν πολύ εξυπηρετικός, μου έδειξε μια παρουσίαση σε φωτογραφίες, μια ταινία, μου έδωσε και τον οδηγό της έκθεσης.
Θαύμα Θαύμα! Στην σελίδα 70 βρήκα ένα κείμενο για τα επιτύμβια ανάγλυφα: νεκρόδειπνα και την φωτογραφία από την μαρμάρινη πλάκα. Πήγα στην προθήκη 7 και είδα το επίτοιχο ανάγλυφο, 2ος – 1ος αιώνας π. Χ. μπροστά μου στη θέση που ήταν το θρανίο που καθόμουν πριν από 60 χρόνια!
Καθώς κατέβαινα τη σκάλα, έκατσα και σκέφτηκα, πρέπει να το αγαπούσε πολύ το άλογο ο νοικοκύρης.
