Είχε ενεργή σχέση με την Ικαρία και συνίδρυσε το Φεστιβάλ «Ίκαρος»
Τα χαράματα της Παρασκευής 19 Δεκεμβρίου απεβίωσε η καλλιτέχνις Klaudia Delmer μετά από πολύμηνη ασθένεια.
Η Delmer είχε πολυετή και ενεργή παρουσία στην Ικαρία ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του ’90. Μία από τις πρώτες καλλιτεχνικές της εμφανίσεις τοποθετείται στο 1999, όταν τραγούδησε σε συναυλία στο Ιερό του Φάρου. Υπήρξε εκ των ιδρυτών του Φεστιβάλ Πολιτισμικών Διαλόγων «Ίκαρος» και από το 2006 έως το 2013 μοιραζόταν την καλλιτεχνική του διεύθυνση με τον μουσικοσυνθέτη Βαγγέλη Φάμπα. Το φεστιβάλ φιλοξένησε για χρόνια καλλιτέχνες από τη Μεσόγειο και πέρα από αυτήν. Η ίδια είχε επανειλημμένα εκφράσει δημόσια τη βαθιά της σχέση με το νησί, το οποίο χαρακτήριζε τόπο έμπνευσης, δημιουργίας και επιστροφής όπου οι πολιτισμοί συναντιούνται μέσα από τη μουσική. Έναν προσωπικό και προστατευμένο χώρο που λειτουργούσε για την ίδια ως καταφύγιο και πατρίδα.
Ο πρώτος προσωπικός της δίσκος, με τίτλο Ainola, κυκλοφόρησε το 2001 από τη δισκογραφική εταιρεία Lyra και αποτέλεσε έργο έντονης εσωτερικότητας και ουσιαστικού διαλόγου πολιτισμών. Περιλάμβανε τραγούδια στα ελληνικά, ιταλικά και ισπανικά, σε στίχους της ίδιας αλλά και του Antonio Gala. Τη μουσική των περισσότερων κομματιών υπέγραψε ο Βαγγέλης Φάμπας, ενώ δύο τραγούδια ανήκαν στον Μανώλη Ξυδάκη. Στο άλμπουμ υπήρχαν επίσης συνεργασίες με τον flamenco τραγουδιστή Rafael Jimenez και τον Βασίλη Παϊτέρη. Για το ομόνυμο τραγούδι του δίσκου, το Ainola, με στίχους γραμμένους από την ίδια, η Klaudia Delmer σημείωνε ότι πρόκειται για «έναν δικό μου ικαριώτικο στα ιταλικά».
Το 2007 ακολούθησε ο δίσκος La Mar – Δρόμοι της Θάλασσας, με τραγούδια αφιερωμένα στη θάλασσα και στις συμβολικές της διαστάσεις, σε πρωτότυπη μουσική του Μίμη Πλέσσα. Η σχέση της Klaudia Delmer με την Ικαρία αποτυπώθηκε και στον δεύτερο δίσκο της, καθώς το βιντεοκλίπ του ομότιτλου τραγουδιού «Δρόμοι της Θάλασσας», σε στίχους του Δημήτρη Μπρούχου, γυρίστηκε στο εργαστήριο του ζωγράφου και γλύπτη Βαγγέλη Ρήνα, καλλιτέχνη με βαθιές ρίζες και βιωμένη σχέση με το νησί.
Για την Ικαρία, η Klaudia Delmer υπήρξε μια καλλιτέχνιδα με ενεργή και ουσιαστική συμβολή στη σύγχρονη πολιτιστική της διαδρομή, αφήνοντας ένα αποτύπωμα που παραμένει ζωντανό στη μνήμη.
Μια πραγματική μούσα, συντονισμένη με την ουσία των πραγμάτων. Ήταν μέτζο σοπράνο, με κλασική μουσική κατάρτιση και έντονα πολυγλωσσική και πολυπολιτισμική ταυτότητα. Μιλούσε επτά γλώσσες και κινούνταν με φυσικότητα ανάμεσα στη λόγια μουσική, το τραγούδι, τη μεσογειακή και τη βορειοευρωπαϊκή παράδοση, στοιχεία που διαπερνούσαν το σύνολο του έργου και της καλλιτεχνικής της στάσης. Έγραφε στίχους, μετέφραζε και διέθετε βαθιά γνώση της λογοτεχνίας και των μουσικών ιδιωμάτων των τόπων που έζησε και αγάπησε. Με αρμονία και ομορφιά στη φωνή, στην παρουσία, στη στάση ζωής.
Ιταλοπολωνικής καταγωγής, η Klaudia Delmer γεννήθηκε στη Βαρσοβία, μεγάλωσε στη Μαδρίτη και σπούδασε κλασική μουσική στο Mannes College of Music της Νέας Υόρκης. Μετά τις σπουδές της εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα, αναπτύσσοντας σταδιακά μια πολυεπίπεδη καλλιτεχνική παρουσία που συνδύαζε τη δημιουργία, την ερμηνεία και την πολιτιστική επιμέλεια. Εμφανίστηκε στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού και συμμετείχε στα Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, στο Φεστιβάλ Σάνη και στο Φεστιβάλ στη Σκιά των Βράχων, ενώ συνεργάστηκε με την Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα, την Ορχήστρα της Ελληνικής Ραδιοτηλεόρασης και την Ορχήστρα των Χρωμάτων. Παράλληλα, εμφανίστηκε στην Εθνική Λυρική Σκηνή, συνεργάστηκε με την Ορχήστρα Σύγχρονης Μουσικής της ΕΡΤ, με τον Οργανισμό Μεγάρου Μουσικής Αθηνών και με το Σύνολο Σύγχρονης Μουσικής της Ένωσης Ελλήνων Μουσουργών, εμβαθύνοντας στη σύγχρονη και έντεχνη ελληνική δημιουργία.
Μια συνοπτική και τεκμηριωμένη αποτύπωση της καλλιτεχνικής της διαδρομής έχει δημοσιευθεί από το MusicCorner.gr.
Μετά το 2010 εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Μεσσηνία, όπου μαζί με τον Λαυρέντη Χωραΐτη δημιούργησαν την οικογένειά τους και μεγάλωσαν τα τέσσερα παιδιά τους στην καρδιά ενός ελαιώνα με θέα τη θάλασσα. Το τοπίο και ο αργός ρυθμός της καθημερινότητας έγιναν για την ίδια τρόπος ζωής και εσωτερικής ισορροπίας. Εκεί εμβάθυνε στη σχέση της με το forest bathing, ως πρακτική προσεκτικής παρουσίας μέσα στη φύση, όπου η μουσική, η σιωπή και η παρατήρηση συνυπήρχαν χωρίς διαχωρισμούς. Παράλληλα στράφηκε με συνέπεια στη φωτογραφία, καταγράφοντας το φυσικό περιβάλλον και τον ανθρώπινο χρόνο με βλέμμα στοχαστικό και βαθιά προσωπικό.
Την απώλειά της γνωστοποίησε ο σύζυγός της με δημόσια ανάρτηση, στην οποία αναφέρεται στη διαδρομή της ως μητέρας, καλλιτέχνιδας και ανθρώπου που υπηρέτησε την τέχνη μέσα από τη μουσική και τη φωτογραφία.
Η κηδεία της θα τελεστεί την Κυριακή 21 Δεκεμβρίου, στις 12 μ.μ., στον Ιερό Ναό Μεταμόρφωσης του Σωτήρος στη Μαραθόπολη.
Η ταφή θα πραγματοποιηθεί στο κοιμητήριο Πετροχωρίου, σύμφωνα με την επιθυμία της οικογένειας.
Αντί στεφάνων, τα χρήματα θα δοθούν στο ίδρυμα Θάλπος.
